Από την άμεση καθοδήγηση στην αποσβαίνουσα καθοδήγηση

Το σπουδαιότερο σημάδι επιτυχίας ενός δασκάλου είναι να μπορεί κάποια στιγμή να πει: «Τα παιδιά τώρα εργάζονται σαν να μην υπήρχα» (Maria Montessori).

Βέβαια από την άλλη ο Vygostky κάνοντας αναφορά στον θεωρητικό του όρο «ζώνη επικείμενης ανάπτυξης» (zone of proximal development) έχει διατυπώσει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «Ένα ουσιαστικό χαρακτηριστικό της μάθησης είναι ότι δημιουργεί τη ζώνη της επικείμενης ανάπτυξης, δηλαδή, η μάθηση αφυπνίζει μια ποικιλία εσωτερικών αναπτυξιακών διαδικασιών οι οποίες είναι δυνατό να λειτουργήσουν μόνο όταν το παιδί αλληλεπιδρά με ανθρώπους στο περιβάλλον του και σε συνεργασία με τους συνομηλίκους του (σελ. 290) … το παιδί από κοινού με άλλους με καθοδήγηση ή βοήθεια μπορεί να αποδίδει περισσότερα και να επιλύει δυσκολότερα προβλήματα (σελ. 291)» (Vygotsky, 1993).

Άρα, για να επιτύχουμε αυτό το πραγματικά σπουδαίο που αναφέρεται η Montessori (μαθητές που ενεργούν αυτόνομα είτε ατομικά, είτε εταιρικά είτε ομαδικά), θα πρέπει σταδιακά να περνάμε από την άμεση καθοδήγηση στην αποσβαίνουσα καθοδήγηση.

Vygotsky, L. S. (1993). Σκέψη και Γλώσσα (μτφρ. Α. Ροδή), Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα.

Advertisements

About ppiliour

Teacher
This entry was posted in Αρχές μάθησης-διδασκαλίας, Διδακτικές στρατηγικές, Uncategorized and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s